ماجرای باز کردن سد لتیان از ترس سیل در تهران!

به گزارش روشن تاب
برای‌مثال هشت‌سال است که دریچه سد ورامین بسته است و میزان گل آن بیشتر از آبش است. بنابراین باید سدها به گونه‌ای اداره شوند که با کمترین آسیب پیامدهای خوبی را از خود بر جای بگذارند.

برای ترس از زایمان چه کنیم؟

به گزارش روشن تاب

mother and daughter

mother and daughterترس از زایمان

موارد ناشناخته همیشه با ترس همراه خواهند بود اما در صورت شناخت درست و انجام اقدامات صحیح میتوان ترس را کاهش داد.

به گزارش آلامتو و به نقل از نی نی بان؛ اگر اولین بار است که باردار شده‌اید، بدون شک هیچ تصوری از زایمان ندارید و حتی ممکن است احساس کنید اعتماد به نفس لازم را برای به پایان رساندن این کار ندارید. اما راه‌هایی وجود دارد که می‌توانید بر این ترس غلبه کنید.

ترس‌ها را کم کنید

تولد یک رویداد بسیار احساسی و غیرقابل کنترل است. بنابراین مهم است که درباره ترس‌هایتان حرف بزنید. صریح و بی‌پرده با پزشکتان در این باره صحبت کنید تا بتوانید خوش بینانه و با نگرش مثبت و البته با احساس درد کمتر به سمت زایمان بروید. بدون شک او می‌تواند شما را در مورد فرایند زایمان روشن کند و نگاه واقع‌بینانه‌ای به شما بدهد.

ترس از سزارین

بهتر است بدانید که تعداد زیادی از مادران به ویژه در ایران ممکن است زایمان سزارین انجام دهند و حتی آن را ترجیح دهند. بهتر است حتی اگر برای زایمان طبیعی برنامه‌ریزی کرده‌اید خودتان را برای زایمان سزارین هم آماده کنید. در این باره با پزشک مشورت کنید و تمام سؤال‌های لازم را از او بپرسید.

ترسی که از دیگران منتقل می‌شود

گاهی ترس از زایمان ممکن است نتیجه تجربه ناخوشایند مادران‌ باشد. وقتی مادری از تجربه و نگرش خود در مورد زایمان می‌گوید شما هم ممکن است تحت تاثیر قرا بگیرید. این مهم است که بدانید هیچ ارتباطی بین تجربه مادرتان و شما در مورد زایمان‌ وجود ندارد. اگر تولد فرزند برای مادرتان دشوار بوده به این معنا نیست که برای شما هم دشوار خواهد بود. ترس از زایمان و دوران بارد‌اری در ۲ درصد زنان به این دلیل است که اولین بار است صاحب فرزند می‌شوند. در ۱۳درصد از زنان ترس به دلیل تاخیر در بارداری و زایمان است.

ترس از زایمان زودرس

دلیل حساس بودن بسیاری از مادران افزایش آمار زایمان های زودرس است. باید بدانید که ۷۰ درصد نوزادان زودرس بین هفته‌های ۳۴ تا ۳۸ بارداری به دنیا ‌می‌آیند و این مدت بارداری آن‌قدر کم نیست که جنین دچار نقص جدی شود. چکاپ‌های منظم، استفاده از غذاهای سالم و مکمل‌ها می‌تواند از زایمان زودرس جلوگیری کند.

ترس از بروز مشکل در زایمان

بیشتر زنان باردار از این می‌ترسند که هنگام زایمان نتوانند به اندازه کافی تلاش کنند و اگر جنین نچرخد و اگر مشکلی در لگن داشته باشند نتوانند زایمان طبیعی انجام دهند. خیلی از خانم‌ها به انجام سزارین تمایل دارند، چون فکر می‌کنند زایمان طبیعی خطرناک است. متخصص زنان حین زایمان وضعیت جنین را لحظه ‌به ‌لحظه کاملا بررسی می‌کند و در صورتی که کوچک‌ترین مشکلی مشاهده کند، برای نجات جان مادر و جنین عمل سزارین را پیشنهاد می‌دهد. دلیل سختی زایمان طبیعی، ورزش نکردن کافی خانم‌ها و ضعیف بودن عضلاتشان است. این ترس به‌خصوص برای کسانی که تا به حال زایمان نداشته‌اند، طبیعی است اما در خانم‌هایی که برای دومین بار زایمان می‌کنند، این ترس فقط زمانی به وجود می‌آید که زایمان اول‌شان زایمان سختی بوده باشد. باید به متخصص زنان اطمینان کافی داشت.

یوگا کنید

اگر ترس از زایمان در شما خیلی حاد نیست، ورزش‌های تنفسی و یوگا را حتما انجام دهید. یوگا ترس را در شما کم می‌کند و کنترل ذهن را بالا می‌برد. یوگا نه تنها برای مقابله از ترس مفید است بلکه در هر زمینه‌ای از نظر فکری کنترل ذهن را بالا می‌برد. اما اگر مشکل شما حاد باشد و تمام مدت به این فکر کنید که مشکلی برای شما یا جنینتان پیش می‌آید باید حتما به روان‌شناس و مشاور مراجعه کنید تا زودتر ریشه این ترس شناخته شده و برطرف شود، چون بدون شک ترس و اضطراب دائمی شما بر جنینتان هم اثر میگذارد و حتی ممکن است آن را به ارث ببرد.

The post برای ترس از زایمان چه کنیم؟ appeared first on آلامتو.

خواسته مردم ایستادگی کامل و بدون ترس مسئولان در برابر دشمنان است

به گزارش روشن تاب
به گزارش بابل نوین، حجت‌الاسلام محسن شیخی‌عزیزی در خطبه‌های امروز نمازجمعه لاله‌آباد با اشاره به اهمیت نمازجمعه  اظهار کرد:  کسانی که نمازجمعه را ترک می‌کنند باید نهی از منکر شوند  تا این فریضه به درستی و باشکوه برگزار شود. وی با اشاره به تحریم‌های آمریکا علیه ایران افزود: دولت آمریکا طرح تحریم جامعی را تصویر […]

شوراي شهر؛ ترس تکرار تلخ تاریخ

به گزارش روشن تاب

روزنامه بهار: رقابت نه تنها مذموم نیست که اصل بدیهی و طبیعی نیل به قدرت در هر ساختار دموکراتیک است؛ این در شرایطی است که گاهی رقابت در اردوگاه‌های سیاسی در کشور ما تبدیل به مجادلات قدرت و ظرفیت سوز می‌شود و گویا این بار در ارتباط با انتخاب شهردار تهران بخشی از اردوگاه اصلاحات با این تهدید بالقوه‌ روبه‌رو است. این روزها معرفی شهردار آینده تهران، پس از سال‌ها بخشی از جریان اصلاحات را به ورطه یک رقابت درون تشکیلاتی رهنمون کرده و رقابت همیشگی بیرونی را به صحنه درونی کشانده و آزمون بزرگی را در برابر اصلاح‌طلبان قرار داده است.  آزمونی سخت که در صورت عدم توفیق در آن می‌توان گفت عیار وزانت سیاسی و مدیریت درون گفتمانی اصلاحات در معرض تهدید قرار خواهد گرفت و باید دید در این آزمون دوباره آیا وفق شعارهای پرطمطراقی که همواره مطرح شده و رقبا را بدان نصیحت و انذار کرده اند، می‌توانند در یک قالب متعارف و دموکراتیک گونه به رقابت درون تشکیلاتی پرداخته، بی‌آنکه اسیر در حواشی فراوان و بگو و مگوهای متداول در صحنه سپهر سیاسی ایران شوند؟ تا اینجای کار و در کمال شوربختی باید گفت که پاسخ به این سؤال با توجه به بازخوردهای رسانه‌ای و فعالیت‌های عرصه مجازی برخی هواداران و شخصیت‌های اصلاح طلب منفی بوده است.‌ در ماجرای پسا اعلام لیست، عده‌ای که از حضور در لیست بازمانده بودند، با حرکات نامتعارف و ارائه لیست‌های جعلی و سپس حملات بی امان به شورای سیاستگذاری فضا را مسموم،  نشان داده‌اند که از اصلاح طلبی فقط عنوان آن را یدک می‌کشند و اگر زمینه مهیا باشد، ید طولایی در اقدامات قدرت طلبانه و تسویه حساب‌های سیاسی با روش‌های تخریبی و غیر اخلاق مدارانه دارند.  در آن‌سوی میدان البته واکنش رئیس شورای عالی سیاست گذاری اصلاح‌طلبان و شماری از همراهان وی در ابتدا معقول و بدور از هیجان زدگی و واکنش‌های احساسی بود و جای امیدواری را باقی گذاشته بود اما این روزها با نام‌آوری برخی از محمد‌رضا عارف برای تصدی سمت شهرداری تهران گویی برخی کمر همت بسته‌اند تا نشان دهند با طرح نام رئیس فراکسیون اصلاح طلبان مجلس که در جایگاه بسیار مهمی برای پاسخ به مطالبات اصلاح‌طلبانه در خانه ملت دارد چیزی از رقیب برای اقدامات سطحی و نازل کم ندارند و برای مواجهه با رقبا در ماجرای تعیین شهردار حاضر هستند از هر چیزی هزینه وکفه را به سمت و سوی خود سنگین کنند.  البته که بسیار بعید است محمدرضا عارف چنین میلی داشته باشد و دیدیم که پس از چندی در واکنش به آن گفت چنین قصدی ندارد اما طرح نام او هرچند بدون اطلاع وی، به نوعی تداعی کننده این است که در مقابل تاکتیک طیفی است که در ابتدا نام محسن هاشمی را برای شهرداری تهران مطرح کردند تا بعد به سراغ گزینه‌های اصلی و بدیل دیگری  بروند. اینگونه اقدامات البته که در راستای تحت الشعاع قرار دادن فضای انتخاب شهردار جدید است اما نکته در این میانه عدم توجه به برداشت‌های عمومی نسبت به این گونه از رقابت است، نوعی از رقابت که جز سرمایه سوزی نبوده و جز چهره‌ای ناخوشایند از اصلاح طلبان به افکار عمومی چیزی متبادر نمی‌کند. هزینه کرد از محسن هاشمی که خود عضو شورای شهر تهران است یا محمد رضا عارف که رئیس فراکسیون امید مجلس شورای اسلامی است برای پیش برد رقابت‌های دو طیف فعال اصلاح طلب در قضیه شهرداری،  بی گمان اقدامی نسنجیده بود که جز عدم ناکارآمدی در ساز و کارهای درون اردوگاه اصلاحات پیام دیگری مخابره نمی‌کند. از دیگر سو طرح نام‌های متعدد و بی‌ربط با جایگاه شهرداری که دمادم از سوی رسانه‌ها و یا جریان‌های مختلف اصلاح طلب که بی ارتباط با بازی‌های نه چندان خوشایند قدرت مطرح می‌شوند نشان دهنده آن است که کارکردهای حزبی و درون اجماعی در اردوگاه اصلاحات فاقد اثرگذاری مطلوب است که این بلبشوی فعلی را رقم زده و باید از همین امروز برای آن چاره‌ اندیشی شود تا دیر نشده و تکرار تلخ تاریخ را به نظاره ننشسته ایم.

ترس از کودتا مانع از حضور پادشاه عربستان و پسرش در نشست گروه ۲۰

منابع در کشورهای عربی حوزه خلیج فارس تاکید کردند، ترس از کودتا توسط رئیس گارد ملی عربستان باعث شد که پادشاه عربستان و پسرش در نشست سران بیست حضور نیابند.
آفتاب

قطر: از مداخله نظامی عربستان ترس نداریم

محمد بن عبدالرحمن آل ثانی وزیرامورخارجه قطربا اشاره به درخواست های غیرقابل قبول ائتلاف به رهبری عربستان، روز یکشنبه در یک کنفرانس مطبوعاتی در شهر رم گفت: ما در منطقه ای امن و باثبات قرار داریم، درخواست های عربستان را انجام نمی دهیم و از مداخله نظامی سعودی نیز ترس نداریم.
پارسینه|Parsine

قطر: از مداخله نظامی عربستان ترس نداریم

محمد بن عبدالرحمن آل ثانی وزیرامورخارجه قطربا اشاره به درخواست های غیرقابل قبول ائتلاف به رهبری عربستان، روز یکشنبه در یک کنفرانس مطبوعاتی در شهر رم گفت: ما در منطقه ای امن و باثبات قرار داریم، درخواست های عربستان را انجام نمی دهیم و از مداخله نظامی سعودی نیز ترس نداریم.
سایت خبری تحلیلی تابناك|اخبار ایران و جهان|TABNAK

تئاتر مترانپاژ؛ خنده‌دار‌تر از ترس

ذائقه ایرانی، محصول ایرانی. این شعار را به‌خاطر داشته باشید. اگر چیزی به مذاق مشکل‌پسند ایرانی خوش بیاید، هر طور که شده، آن را از آن خود می‌کند. از آن خود کردن هم صرفا به معنای مالکیت نیست، بلکه تبدیل تمام درونیات آن، به نفع ذائقه خویش است. نمایشنامه‌های روسی هم از دیرباز در میان هنرمندان ایرانی چنین جایگاهی داشته‌اند و تعداد زیادی از آن‌ها به سبک‌ها و طرق مختلف در صحنه‌های تئاتر به نمایش درآمده‌اند.
گروه تئاتر لیو به کارگردانی حسن معجونی، این‌بار به سراغ یکی دیگر از این نمایشنامه‌های روسی رفته که ترس از دست دادن موقعیت اجتماعی را دست‌مایه ایجاد لحظات کمیک می‌کند. آن‌چه خواهید خواند گفت‌وگویی است با حسن معجونی، کارگردان و سعید چنگیزیان، بازیگر نمایش «مترانپاژ».
مترانپاژ
مترانپاژ

«مترانپاژ» و محتوای این اثر از نویسنده معروف روسیه در چه زاویه‌ای با اجتماع ما قرار دارد؟

حسن معجونی: این منظر خودمان است که کجا قرار بگیریم و متن تا چه حدی ارجاعات بیرونی داشته باشد. متن ارتباط و نسبت‌های زیادی با شرایط ما دارد. درواقع در وهله اول زندگی دوگانه‌ای را که ما داریم و داخل خانه یک شکلی هستیم و بیرون شکل دیگری داریم، نشان می‌دهد. ترس از این داریم که فضای داخلی ما لو برود و بیرونی شود، باعث شده که مدام پنهان‌کاری کنیم. این وضعیت که در متن وجود دارد، دقیقا عین مسئله جامعه ماست. ترسیدن آدم‌ها برای شرایطی است که انسان‌ها در اجتماعشان تحقیر می‌شوند. متن «مترانپاژ» حرفش همین است. بیشتر از ترس از دست رفتن موقعیت اجتماعی افراد، حرف نمایش ترسی است که به فراگیر افراد را دربرگرفته است.
آقای چنگیزیان، شما به‌عنوان بازیگر مهم‌ترین ویژگی نمایش «مترانپاژ» را که برای اولین بار در تهران به صحنه رفته است، چه می‌دانید؟
سعید چنگیزیان: فضا و حس‌وحال نمایشنامه خیلی زیاد به دهه ۴۰ روسیه نزدیک است و دغدغه‌های فردی درباره کار دولتی، ریاست و توقعات اجتماعی افراد، در دست‌گیری قدرت و اطلاعات و… ازجمله مباحثی است که در متن وجود دارد و البته با وضعیت امروز دنیا و جوامع هم فاصله ندارد. از محتوای متن برای نقد وضعیت جامعه با چاشنی طنز و کمدی استفاده‌ شده است.
نقشی که در نمایش «مترانپاژ» بازی می‌کنید، کمی با آن‌چه در سایر آثارتان ارائه داده‌اید، فاصله دارد. چه شد که تصمیم گرفتید این فاصله را ایجاد کنید؟
سعید چنگیزیان: سعی کردم کمی از نقش‌های سنگین فاصله بگیرم و تجربه‌های سبک و کمدی هم داشته باشم. بیشتر تجربه‌های من فرم و جدی و گاهی خشن بوده و ورود به چنین فضاهایی برایم جالب است.
اصولا به هم‌خوانی و هم‌سویی تئاتر با شرایط اجتماعی اعتقاد دارید و بر اساس این اصول متن «مترانپاژ» را انتخاب کرده‌اید، یا صرفا سوژه کافی است و زمان و مکان و وضعیت اجتماع را کافی می‌دانید؟
حسن معجونی: از نظر محتوایی باید این اتفاق رخ دهد. به این دلیل که تئاتر سوژه‌ای مربوط به مسائل روز است. گاهی سوژه‌ای مدنظر داریم، یعنی محتوایی عمل می‌کنیم و گاهی در فرم این شکل وجود دارد و فرمی وجود دارد که زبان خودش را هم به چالش می‌کشد. البته باید دید در فرم هم حرفی برای گفتن داریم و چیزی را به چالش می‌کشیم؟! حتما فرم و محتوا باید با زمان هم‌خوانی داشته باشد، چراکه تئاتر را در لحظه می‌بینیم و در زمان حال رخ می‌دهد و مثل فیلم نیست.
فکر می‌کنید بهترین مخاطبان نمایش «مترانپاژ» چه اقشاری از جامعه هستند؟
سعید چنگیزیان: شاید همه اقشار. نمی‌خواهم تقسیم‌بندی کنم، اما به نظر مخاطبش همه آدم‌ها هستند، به این دلیل که موضوع نمایش درباره مسئله‌ای است که حال همه آدم‌هاست و منحصر به قشر خاصی نیست و مسائلی مثل عشق، نظام فکری و طبقاتی جامعه و… ازجمله موضوعاتی است که هر انسانی آن را به نحوی تجربه خواهد کرد. نشانه‌هایی که چخوف در آثارش دارد، در هرجایی ممکن است به چشم بخورد.
خنده‌دار‌تر از ترس

به نظر شما چرا متن‌های روسی در ایران تا این حد مورد استقبال قرار می‌گیرد و برای مخاطبان و هنرمندان ایرانی همیشه جذابیت داشته و دارد؟
سعید چنگیزیان: شاید همه جای دنیا مثلا حالی را که ما با چخوف داریم، داشته باشند و همین نکته خیلی جالب است. بررسی ارتباطات انسان‌ها و کنش‌هایی که در جریانات اجتماعی از خود نشان می‌دهند، شاید به ما نزدیک است که می‌توانیم به‌خوبی درکش کنیم و لذت ببریم. شاید مهم‌ترین دلیلی که به چخوف به‌عنوان یکی از مطرح‌ترین نویسندگان روسی تا این حد توجه می‌شود، ارتباط انسانی باشد که ما در مواجهه با بسیاری تجربه می‌کنیم. در متن‌های روسی اتفاقات انسانی و بالا و پایین‌های زندگی خیلی خوب مطرح می‌شود. نمی‌دانم شاید مربوط به شرایط اجتماعی روسیه باشد و هرچه بوده به حال‌وهوای ما شباهت دارد و مطالبش را خوب می‌فهمیم.
با این‌که متن‌های روسی زیادی ترجمه شده است، از نظر شما کدام وجه از ادبیات روسیه برای ما به‌درستی معرفی نشده است؟
حسن معجونی: به نظرم بخش‌هایی به‌خوبی معرفی نشده که اساسا هیچ ارتباطی بین آن بخش و جامعه خودمان پیدا نمی‌کنیم. درواقع این همان کاری است که دراماتورژی انجام می‌دهد. آن چیزهایی که عایدی برای ما ندارد و مربوط به بخش‌های خاصی از اجتماع آن‌هاست که برای ما معنا و مفهومی ندارد.
فکر می‌کنید دولت‌ها چه نقشی در ایجاد یا جلوگیری از ترس اجتماعی دارند؟
حسن معجونی: بخشی از این ترس‌ها به‌هرحال مربوط به کسانی است که حکومت می‌کنند و هرچقدر بتوانند افراد را بیشتر در شرایطی بگذارند که کنترل بیشتری داشته باشند، موفق‌تر است و همه ترس‌ها را برای کنترل بیشتر ایجاد می‌کنند. آدم‌ها در این وضعیت مدام فکر می‌کنند تحت مراقبت هستند و همیشه ابهامی در ذهنشان وجود دارد. در شرایط فعلی ما بخشی از حاکم بودن ترس، مربوط به داشتن زندگی دوگانه است که مادر خانه یک شکلی داریم و بیرون از خانه شکل دیگری داریم و همیشه به این دلیل که زندگی داخل خانه با خارج خانه فرق دارد، از آشکار شدن این تفاوت می‌ترسیم.
فکر می‌کنید دولت‌ها برای از بین بردن این ترس چه کاری می‌توانند انجام دهند؟ آیا آن‌ها این ترس را تشدید می‌کنند؟
حسن معجونی: فکر می‌کنم اگر رابطه حکومت و مردم تغییر کند، وضیعت بهتر شود؛ یعنی حکومت هیچ‌گاه نباید خود را قیم مردم بداند. اصولا ترسیدن، مثل ترس از دست دادن جایگاه اجتماعی و هر ترس دیگری آن‌جایی ترسناک می‌شود که خودش را پنهان می‌کند.
آیا تا به حال از این‌که جایگاهتان را از دست بدهید، ترسیده‌اید؟
حسن معجونی: جایگاهم درمورد بازیگری امروز برایم خیلی مهم نیست. شاید یک زمانی برایم اهمیت فراوانی داشت و فکر می‌کردم اگر این جایگاه را از دست بدهم، چه اتفاقی برایم می‌افتد؟! اما بعد‌ها متوجه شدم آن جایگاه فقط یک مدیوم است که برای خودم انتخاب کرده‌ام و پیغامم را در آن می‌دهم و بودن یا نبودن آن فرق زیادی ندارد و می‌توانم در جایگاه دیگری پیامم را برسانم.
خنده‌دار‌تر از ترس

وقتی مخاطب نمایش «مترانپاژ» از سالن خارج می‌شود، دوست دارید چه چیزی با خود از این اثر به همراه ببرد؟
حسن معجونی: واقعا برایم مهم نیست که چیزی با خود می‌برد یا نه؟ آن چیزی که برایم اهمیت دارد، این است که او به این اتفاقات واقعا بخندد. به این دلیل که وقتی مخاطب می‌خندد، درحقیقت در حال شناسایی و مسلط شدن به نمایش است.
تا به حال با کسی که موقعیت اجتماعی خود را از دست داده است، روبه‌رو شده‌اید؟ فکر می‌کنید کدام تغییر از همه ترسناک‌تر است؟
حسن معجونی: برای خیلی‌ها جایگاه اجتماعی همه آن چیزی است که برایش یک عمر تلاش کردند. وقتی یک آدم جایگاهش را از دست می‌دهد، ممکن است این اتفاق برایش به مثابه مرگ باشد. فرد وقتی جایگاه اجتماعی‌اش را از دست می‌دهد، روی هوا می‌ماند و هیچ هویتی ندارد و به این دلیل که همه چیزش نادیده گرفته می‌شود، انگار که اساسا مرده است.
گروه لیو به این نمایشنامه و چخوف چه نگاهی دارد؟
سعید چنگیزیان: نگاه گروه لیو و حسن معجونی دقیقا مخصوص به خودش است و با نگرش خودش به متن چخوف پرداخته است. معجونی موقعیت‌های آدم‌های نمایش را به شکلی طراحی کرده که در موقعیتی بیرون‌ریزی دارند و این مورد پسند حسن معجونی است و این نقطه بسیار جذابی به حساب می‌آید. گروه لیو شاید نزدیک به ۲۵ سال است که فعالیت می‌کند و برای قشر خاصی کار به صحنه نمی‌برد. طراحی حسن معجونی و نگاهش برای خود اوست و کسی جز او به چخوف این‌طور نگاه نمی‌کند. ما در گروه لیو هم در موقعیت بازی می‌کنیم هم شخصیت‌پردازی می‌کنیم. معجونی هیچ‌چیز را صددرصد نمی‌بیند و موقعیت‌ها را به‌سرعت تغییر می‌دهد تا ببیند چه اتفاقی می‌افتد و ما هم این روش کارش را دوست داریم و زبانش را خوب می‌فهمیم. این زبان، هم در کارهای طنز هم در غیرطنز شکل مشخصی دارد.

نوشته تئاتر مترانپاژ؛ خنده‌دار‌تر از ترس اولین بار در مجله اینترنتی زیتونی پدیدار شد.

با کلیک روی این لینک در کانال تلگرام زیتونی عضو شوید

خرید و فروش خودرو با ماشین گردی

مجله اینترنتی زیتونی